علیرضا سمیعی : درست وقتی موسوی ، احمدی نژاد را به بی تدبیری و ضعیف کردن ایران در جامعه بین المللی محکوم میکرد، باراک اوباما حقوق هسته ای ما را به رسمیت شمرد و از آن بیشتر تهران را چونان قدرتی در منطقه شناخت .
مقصود نشان دادن نا آگاهی شخصی مهندس موسوی نیست بلکه می خواهم به تحولات پرشتابی اشاره کنم که ما را وارد فضای جدیدی کرد و افرادی از تحلیل مسایل باز مانده اند .
ظرف دو روز ،تمام ایران با سر به نزاعی پردامنه پرتاب شد. تحلیل ها ی تبلیغی به کنار ، اما گاه تحلیل های سر دستی و مضطربی نیز اینجا و آنجا شنیده می شود؛برخی گمان می کنند افشاگری های اخیر در نهایت به زیان می انجامد واغلب به دو جمله متفاوت اشاره می کنند ؛بعضی هاشمی را ذخیره انقلاب می دانند ،کسی که به هر حال خدمات فراوانی انجام داده و احتمالا خواهد داد. دیگران گمان می کنند حال که خلاف وهیاهو بیشتر شده است طمع دشمنان نیز بیش خواهد شد. این دو نظر نادرست و نابهنگام نیست اما از راه شتابزدگی ،موضوعی اساسی از قلم افتاده است.
همواره این نگرانی وجود داشت که چه نهادهایی در کشور می توانند مشکلات را به چشم انتقاد ببیند و با نظر خیر رفع ورجوع کنند. می دانیم که از دیرباز تفکیک قوا و اساسا تکثیر قدرت در کشور های مترقی به خاطر پیش گیری از تصلب حکمرانان پیش کشیده شده بود ؛در ایران اصل ولایت فقیه را نیز به ان افزوده ایم چه که جز مردم خدای را هم شاهدی آگاه می دانستیم .خوش بین ترین افراد لااقل در دهه آخر تنها نهاد ترمیم کننده و مراقب را رهبر می دانستند. اما رهبری تمایل نداشت که همواره مستقیمآ در منازعات دخالت کند بلکه به درستی سعی می نمود دستگاه، به صورتی در آید که خود توان اصلاح را در خویش تعبیه کند .در نظریه سیستم ها گفته اند: ادامه حیات سیستم به قوای درون نگرو زور خود ترمیمی باز می گردد. حال ملت ایران،حکومتی را فراروی می بیند که مسیر درون نگری را پشت سر گذارده و به تیغ افشا،گرم ترمیم و باز سازی است . عده ای تنها اشخاص خاصی را تمام دار و ندار ما می دانند یا دلشوره قتل عام انقلاب را دارند .گویی از یاد برده اند که مقصود ،خور وخواب راحت نبود .پس خواب وراحت و خوراک را به منظور دیگری در خیابان ها و سنگرها انکار کردیم .چه که راه امام ،دیگر بود . مسئله ،رابطه ما با امر تمدن است .این رابطه با دوصورت گونه گون ممکن خواهد شد .صورت اول رابطه «مسلمین » با تمدن است. در این حال، مسلم، تلاش میکند ذیل تمدنی (هر چه می خواهد باشد )بزید و براین اساس برای ادامه حیات نفسانی و حیات معنوی خویش تلاش می نماید . اما زیستن در ذیل هر تمدنی خواه نا خواه گرفت و گیر هایی دارد .مسلمین می توانند در کنار دیگر گروهها به زندگی ادامه دهند؛ اما مجبور خواهند بود به اقتضائات اساسی و تخلف ناپذیر تمدن مورد نظر ،تن در دهند زیرا در غیر این صورت نابود می شوند. از این روهمواره مستحیل شده یا قتل عام می گردند. نگاهی به وضع مسلمانان جهان شاهد مدعاست .
لیبرالیسم ، سکولاریسم و توسعه اقتضائات تمدن جدید است پس به ترتیب اسلام ،گوشه گیر ،توجیهی و مصلحت گرا بار می آید. هر کس شورش کند تروریست خطاب شده، به بمب و گلوله بسته می شود. زندگی فکری روشنفکری مثل سروش مدل خوبی برای بررسی خواهد بود . کسی که به هر دخل و تصرفی در اسلام رضایت داد بلکه بتواند اسلام را متناسب زندگی جدید بیاراید .
شق دوم اما رابطه «اسلام »با تمدن است. اسلام هیچ تمدنی را به مثابه امر بالا سری و مطلق بر نمی تابد، بلکه خود تمدن می سازد. انواع و اقسام صورتهای حیات می توانند در آن زندگی کنند .علم و سنت ،فیلسوف ،عارف و فقیه ،تاجر وفاجر ،مسلمان و مشرک ، سیاسی ونانوا، همه وهمه می توانند تحت ولایت تمدن اسلامی زندگی کنند ؛به این شرط که با اقتضائات اساسی تمدن اسلامی هماهنگ گردند . اصلا فقط در تمدن اسلامی ریا وکفر وگناه ممکن است ؛زیرا وقتی دینی در بین نباشد داوری میان حسن و قبح بی چیزو معناست .بالا و پایین با مکان و دیرو زود با زمان مشخص می شود. ثواب و عقاب نیز با خداوند معنا می یابد .کار اساسی امام خمینی یعنی آنچه خط امام نامیده می شود بر ساختن تمدن اسلامی بود.
ظاهرا در سالهای بعداز جنگ فراموش کردیم ،گرم ساختن تمدن دیگری هستیم . رفته رفته بیم این می رفت که جذب تمدن مسلط (یا به قول امام نظام سلطه )شویم . کم کم تبدیل به مسلمانی می شدیم که به زندگی تحت عالم دیگران رضا داده فکر ساختن عالمی برای خویش را از سر به در کرده اند. حکومت ایران پس از جنگ بدل به دستگاهی شده بود که می بایست بیشتر از اهداف امام پرستاری و مراقبت می کرد. حال که نشان داده ایم با انتقاد از خود و تلاش برای بازسازی می توانیم تیمار دار آرمان هایمان باشیم چرا گروهی می آشوبند؟!مگر قرار است «نظام »چیزی جز همان (جمهوری اسلامی ایران)سربلند باشد؟جمهوری اسلامی چیزی نیست که یک بار برای همیشه ساخته شود. بلکه می بایست مدام از ان پرستاری نمود تا به انقلاب صاحب عصر بپیوندد.